Podstawowe funkcje tynku to:

• Nadanie budowli i jej widocznym elementom estetycznego wyglądu poprzez odpowiednie wyrównanie powierzchni, nadanie faktury i kolorystyki
• Zabezpieczenie elementów budowli przed wpływami atmosferycznymi
• Wygładzenie powierzchni pod powłoki malarskie, tapety, okładziny ceramiczne itp.
• Stworzenie we wnętrzach korzystnego dla mieszkańców mikroklimatu

Za tradycyjne uważa się tynki ze spoiwami i lepiszczami mineralnymi, wykonywane tradycyjnymi sposobami.

Dzielimy je na:

• Zwykłe - wykonywane na bazie spoiw mineralnych, bez dodatków dekoracyjnych, środków wodoszczelnych, kwasoodpornych itp. Mogą być wykonane jako jedno- lub wielowarstwowe
• Ozdobne - tynki zwykłe z wierzchnią warstwą tynku barwioną pigmentami
• Zdobione - tynki zwykłe ze zdobieniami wykonanymi w ostatniej zewnętrznej warstwie tynku
• Szlachetne - wykonywane podobnie jak tynki zdobione, lecz z zapraw szlachetnych. Mogą być zestawione z białego cementu, pigmentów oraz kruszyw szlachentych, np. marmurowych
• Szlachetne specjalne - z wierzchnimi warstwami tynku wykonywanymi technikami specjalnymi (sztablatury, stiuki)

W zależności od liczby warstw zaprawy nanoszonych kolejno na podłoże, które różnią się właściwościami i funkcją, rozróżniamy:

• Tynki jednowarstwowe - uzyskiwane przez naniesienie narzutu bezpośrednio na podłoże
• Tynki dwuwarstwowe - które składają sie z obrzutki i narzutu
• Tynki trójwarstwowe - złożone z obrzutki, narzutu i gładzi

Względy techniczne wymagają, aby tynk był słabszy od podłoża. W przypadku tynków wielowarstwowych należy ponadto przestrzegać zasady, aby marka zaprawy przewidzianej na następną warstwę tynku nie była wyższa od marki zaprawy warstwy poprzedniej (nie dotyczy to gładzi tynków wypalanych). W tynkach zewnętrznych, zwłaszcza w strefach cokołowych, w celu zmniejszenia wpływów zawilgocenia zalecane jest także stosowanie takiego układu warstw tynku, w którym warstwa z drobnymi porami ułożona jest na warstwie z porami większymi. Umożliwia to względnie szybkie odprowadzanie na zewnątrz wilgoci wnikającej do wyprawy tynkarskiej, ze względu na fakt przemieszczania się wody z kapilar większych do mniejszych.

Jeśli chodzi o optymalne uziarnienie piasku w poszczególnych warstwach tynku, to polska literatura techniczna zaleca:

• pierwsza warstwa - (obrzutka): 2 do 1mm
• druga warstwa - (narzut): 1 do 0,5mm
• trzecia warstwa - (gładź): poniżej 0,5mm

 
Odpowiednio zachodnia literatura techniczna zaleca:

• pierwsza warstwa: 4 do 1mm
• druga warstwa: 2 do 0,5mm
• trzecia warstwa: 1 do 0,25mm

W zależności od rodzaju podłoża i kategorii tynku grubość tynku zwykłego waha się od 10 do 20mm.