Składniki zaprawy powinny być dozowane objętościowo
cement
wapno
piasek
Skład zaprawy cementowo-wapiennej o proporcji 1:2:9.

Zaprawy wapienne

Orientacyjna ilość składników na 1 m3 zaprawy o konsystencji plastycznej:

Na tych zaprawach można murować ściany wypełniające oraz nadziemne ściany nośne w budynkach jednokondygnacyjnych mieszkalnych.

Zaprawy cementowo-wapienne

Świeżo zarobioną zaprawę cementową cechuje mała urabialność. Natomiast utwardzona zaprawa cementowa charakteryzuje się dużą sztywnością oraz kruchością. Tych wad nie wykazują zaprawy cementowe z dodatkiem wapna.

Norma "Zaprawy budowlane zwykłe" PN-90/B-14501 podaje orientacyjne składy zapraw cementowo-wapiennych przy zastosowaniu cementu portlandzkiego o marce 25 i 35. Obecnie nie używa się już tych cementów. Dodatkowo sekwencja zapraw podana w tej normie - M0,6, M1, M2, M4, M7 nie jest zgodna z sekwencją zapraw podaną w obowiązującej normie konstrukcyjnej PN-B-03002; "Konstrukcje murowe nie zbrojone. Projektowanie i obliczanie", która podaje klasy-M1, M2, M5, M10, M20. Dlatego też Stowarzyszenie Przemysłu Wapienniczego zleciło badania, które przeprowadzono na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W wyniku tych badań otrzymano orientacyjne składy zapraw zwykłych cementowo-wapiennych, które podajemy poniżej.

Orientacyjna ilość składników na 1 m3 zaprawy o konsystencji plastycznej:

Klasę zaprawy stosowanej w konkretnej realizacji powinien określać projekttechniczny. Zalecenia budownictwa ogólnego USA zwracają uwagę, że nie należy stosować wyższych klas zaprawy niż ta, która jest przepisana projektem. To zalecenie ma nie tylko podstawy ekonomiczne, ale także podłoże technologiczne, o którym już poprzednio wspominaliśmy.

Wzrost wytrzymałości na ściskanie zaprawy (przy zastosowanej wyższej niż zaprojektowana klasie) odbywa się zazwyczaj kosztem innych korzystnych cech zaprawy, takich jak przyczepność do elementów murowych czy elastyczność zaprawy, które z kolei decydują o trwałości muru w czasie. Odzwierciedleniem omawianej tu zasady są wartości podane w tabeli, która podaje orientacyjne klasy zaprawy w zależności od wykonywanego elementu murowego. Tabela jest oparta na zaleceniach zawartych w załączniku do normy ASTM C270.

ORIENTACYJNE ZASTOSOWANIE ZAPRAW W ZALEŻNOŚCI OD KLASY l WYKONYWANEGO Z NIEJ ELEMENTU MUROWEGO

Powyższy wykres przedstawia zależność pomiędzy wytrzymałością na ściskanie a wytrzymałością na zginanie zaprawy cementowo-wapiennej w zależności od zawartości wapna (wartości wytrzymałości podano w MPa). Nie jest to obraz rzeczywistej pracy zaprawy murarskiej w murze, ponieważ próby przeprowadzono na beleczkach z zaprawy badanymi bez współpracy z elementami murowymi (cegłami, bloczkami itp.). Korzystając z powyższego wykresu, można zaobserwować zakres, w którym dodatek wapna zwiększa wytrzymałość zaprawy na zginanie. Podczas pracy zaprawy murarskiej w konstrukcji murowej, gdzie bardzo ważną rolę spełnia przyczepność zaprawy do elementu murowego, pozytywny wpływ wapna na właściwości zaprawy cementowo-wapiennej jest jeszcze bardziej wyraźny.

Zaprawy cementowe

Zaprawy cementowe również zalicza się do zapraw zwykłych. Stosuje się je w miejscach, gdzie konstrukcja murowa jest w sposób ciągły narażona na oddziaływanie wody. Niekorzystne cechy zaprawy cementowej (mała urabialność, mała retencja wody itd.) modyfikuje się domieszkami i dodatkami. Ze względu na złożony charakter oddziaływania domieszki na zaprawę, jej stosowanie wymaga stałej kontroli laboratoryjnej. Dlatego też w sytuacjach, kiedy projekt budowli przewiduje stosowanie zapraw cementowych, zamiast używania domieszek na własną rękę, zaleca się korzystanie z fabrycznie przygotowanych mieszanek cementowych.