Współcześnie tradycyjna zaprawa murarska nazywana jest zaprawą zwykłą. Jak już wspomniano, norma USA ASTM C 270 podkreśla, że prawdopodobnie najbardziej istotną, pojedynczą, fizyczną cechą zaprawy stwardniałej jest jej przyczepność do podłoża.
W spoinie pomiędzy elementami murowymi grubość zaprawy zwykłej waha się pomiędzy 3 a 20 mm.
Podstawowym zadaniem stwardniałej zaprawy murarskiej jest złączenie elementów murowych w ścianę zdolną do skutecznego przenoszenia obciążeń. Dodatkową funkcją jest kompensowanie odchyłek wymiarów elementów murowych. Umożliwia to równomierny rozkład obciążeń w przekroju konstrukcji murowej.
Stwardniała zaprawa murarska spełnia także funkcje związane z ruchem ciepła i wilgoci przez ścianę. Jeśli chodzi o tę grupę właściwości, to wapno odgrywa wiodącą rolę w tworzeniu korzystnego mikroklimatu w pomieszczeniach.
W samym procesie murowania bardzo ważne są właściwości robocze świeżej mieszanki zaprawowej. Mają one wpływ zarówno na komfort pracy, jak i jakość produktu finalnego.

Należą do nich między innymi:

• urabialność,
• czas zachowania właściwości roboczych przez mieszankę,
• plastyczność,
• zdolność retencji (utrzymania) wody.

Pożądane właściwości świeżej mieszanki zmieniają się wraz z temperaturą, w której prowadzone są prace murarskie, rodzajem bloczka, z którego wykonywana jest konstrukcja murowa, oraz z wieloma innymi czynnikami.

Zaprawa bez wapna. Słaba przyczepność zaprawy do podłoża ułatwia dostawanie się wody do wnętrza muru.