Kruszywo, którym przy sporządzaniu zapraw murarskich i tynkarskich jest zazwyczaj piasek, odgrywa bardzo ważną rolę zarówno w fazie stosowania zaprawy na budowie, jak i w determinowaniu właściwości stwardniałej zaprawy.
Przez piasek w przypadku zapraw rozumie się zazwyczaj w polskiej literaturze technicznej kruszywo o uziarnieniu w granicach od 0,25 do 2,0 mm.
Jednak do wykonania szlachetnych zapraw tynkarskich należy stosować następujące kruszywa:

• pyły o wymiarach ziarna mniejszych lub równych 0,10 mm
• mączki o wymiarach ziarna mniejszych lub równych 0,25 mm
• miał drobny o wymiarach ziarna od 0,25 do 0,5 mm
• miał średni o wymiarach ziarna od 0,5 do 1,0 mm
• miał gruby o wymiarach ziarna od 1,0 do 2,0 mm
• grysik drobny o wymiarach ziarna od 2 do 3 mm
• grysik średni o wymiarach ziarna od 3 do 5 mm
• grysik gruby o wymiarach ziarna od 5 do 8 mm
• grys drobny o wymiarach ziarna od 8 do 12 mm
• grys średni o wymiarach ziarna od 12 do 18 mm
  
  Ze wzgłędu na źródło pochodzenia piasek dzielimy na rzeczny i kopany.
  
• Piasek rzeczny jest zazwyczaj mniej zanieczyszczony, a jego ziarna posiadają kształt kulisty
• Piasek kopany jest zbudowany z ziaren o kształcie wielobocznym, a krawędzie jego ziaren są ostre
  Niezależnie od źródła pochodzenia każdy piasek czy grys, przewidziany do stosowania w zaprawie, powinien być płukany. Proces ten ma na celu usunięcie zanieczyszczeń, które w istotny sposób obniżają jakość zaprawy.
  Użycie piasku kopanego pozwala na otrzymanie takiej struktury zaprawy, która daje zaprawę o większej mechanicznej trwałości.
  Na ostateczne właściwości zaprawy wpływa także wilgotność piasku. Jeżeli wykonamy mieszankę zaprawową z zupełnie wysuszonego piasku, uzyskamy stwardniałą zaprawę o niższej odporności mechanicznej niż ta, do której wykonania użyto wilgotnego piasku.
  

Wapno

Na polskim rynku budowlanym wapno hydratyzowane (suchogaszone) jest produktem ogólnie dostępnym. Zazwyczaj sprzedawane jest w workach układanych na paletach ofoliowanych, czyli w postaci łatwej do transportu i składowania na budowie.
W zaprawie wapno jest tym spoiwem, które wiąże powietrznie, czyli dzięki reakcji z dwutlenkiem węgla. Należy jednak pamiętać, że do tej "powietrznej reakcji" potrzebna jest także woda.
Amerykańska norma ASTM C 270 podkreśla, że prawdopodobnie najbardziej istotną, pojedynczą, fizyczną cechą zaprawy stwardniałej jest jej przyczepność do podłoża. Dodawanie wapna do zaprawy zdecydowanie podnosi jej przyczepność oraz wpływa na jakość i trwałość połączenia murarskiego. Bardzo dobra przyczepność zapraw z wapnem uzyskiwSna jest dzięki jego dużemu rozdrobnieniu (znacznie większemu niż cement).
Wapno hydratyzowane stanowi bardzo ważny składnik nie tylko tradycyjnych zapraw budowlanych, ale także nowoczesnych, fabrycznie produkowanych zapraw murarskich i tynkarskich. W zaprawach fabrycznych wapno pełni wiele różnorodnych funkcji.

Jest jednocześnie:

• spoiwem,
• wielozadaniową "domieszką" kompleksową,
• składnikiem modyfikującym wiele właściwości świeżej zaprawy, np. przez spowolnienie jej twardnienia,
• substancją modyfikującą wiele właściwości gotowej zaprawy murarskiej, np. przez zdolność samozabliźniania pozwala na zachowanie szczelności muru we wstępnej fazie standardowych osiadań budynków
• środkiem grzybobójczym,
• środkiem umożliwiającym naturalne utworzenie korzystnej struktury porów w zaprawie murarskiej i tynku, która między innymi umożliwia tworzenie korzystnego mikroklimatu w pomieszczeniu
• składnikiem zaprawy, który zwiększa odporność konstrukcji murowej na obciążenia dynamiczne (np. od ruchu kołowego pojazdów)

Cement

Do wykonywania tradycyjnych zapraw polecamy stosowanie cementu portlandzkiego bez dodatków CEM I.
Oznaczenie cementu CEM l 32,5 określa, że jest to cement portlandzki (CEM I) o wytrzymałości normowej na ściskanie po 28 dniach większej od 32,5 MPa (32,5). W zaprawie cementowo-wapiennej spełnia on funkcję spoiwa hydraulicznego. W odróżnieniu od wapna hydratyzowanego cement portlandzki wiąże dzięki reakcji z wodą.

Woda

Woda z miejskiej sieci, która nadaje się do picia, jest właściwa do stosowania do zarabiania zapraw murarskich. W przypadku pobierania wody z innych źródeł należy ją zbadać laboratoryjnie.